Disciplines ketenzorg

Huisarts

Definitie

Een huisarts is een algemeen arts die perifeer werkt (dus niet in een ziekenhuis). In Nederland is de huisarts de eerste arts waar mensen naar toe gaan, die problemen ervaren met hun gezondheid (in de ruimste zin van het woord).

Werkzaamheden

De huisarts hanteert in de eerste plaats het uitgangspunt van een hulpverlener, die rekening houdt met het levensverhaal van de patiënt in zijn context, met als doelen: een goede hulp, een goed advies, een diagnose die helderheid schept, een therapie die zinvol is. De medische praktijk moet gebaseerd zijn op wetenschappelijk gevalideerde gegevens (evidence based medicine).

Waar werkzaam

  • Eigen praktijk
  • Huisartsenpost

Toegang

Vrij toegankelijk voor iedereen.

Opleiding

WO: 6 jaar basisarts, 3 jaar huisarts specialisatie

Beroepsvereniging

Landelijke Huisartsen Vereniging (belangen huisarts)
www.lhv.artsennet.nl
Nederlands Huisartsen Genootschap (meer vakinhoudelijk)
www.nhg.artsennet.nl

Overig

Aandachtsgebieden

  • Opsporen (screening)
  • Diagnostiek
  • Behandelen
  • Medisch ingrijpen
  • Adviseren

Problematiek

Alle

Interview huisarts

Waar bent u werkzaam? Huisartsenpraktijk Waar houdt u zich mee bezig? Als de ouders komen, komen de kinderen mee en dan vertellen ze hun verhaal. In het geval van mogelijke spraak- en/of taalproblemen komen ouders dan al vaak met een gerichte vraag, zoals bijvoorbeeld kun je ons doorverwijzen naar een logopedist, of moeten we misschien eens naar een kinderarts. In de meeste gevallen zijn de spraak- en/of taalstoornissen gerelateerd aan keel- neus-, en oorklachten. Als ze een spraakprobleem hebben dan kan ik dat vaak al wel horen als ze iets vertellen, dus maak ik altijd even een kort gesprekje met de kinderen, en ja, dan verwijs ik toch vrij snel door naar de volgende schakel in de keten; ik ga dan zelf niet zoveel onderzoeken doen. Wij zijn in deze vaak een tussenstation om weer door te verwijzen. Bij spraak- en taalproblematiek doen we dus niet zo veel, we verwijzen dan door naar een specialist die er verstand van heeft.
Welk instrumentarium gebruikt u op het gebied van de diagnostiek van spraak- en taalontwikkeling? Ik voer een gesprekje met de kinderen om te constateren of er een spraakprobleem is. Verder ga ik af op de informatie van degene die verwezen heeft, zoals bijvoorbeeld een jeugdarts. Wanneer verwijst u door naar een andere discipline? Er is een groep kinderen die bij ons komt met klachten van snurken, kwijlen, slecht horen (en dan meestal ook op school) en slecht verstaanbaar zijn. De ouders geven dan aan dat hun kind steeds minder goed gaat praten. Ik verwijs ze dan eerst naar de KNO-arts om de oorzaak te bekijken. De KNO-arts kan dan adviseren om de amandelen te laten knippen of om buisjes te laten plaatsen.
Soms is het niet duidelijk waar een taalprobleem ineens vandaan komt, dan kan er iets lichamelijks meespelen. Zeker als er ineens een knik zit in de ontwikkeling. Dan schakel ik toch wel vaak de kinderarts in om te laten onderzoeken of er iets lichamelijks aan ten grondslag ligt. Zij schakelen dan een logopedist in, indien dat noodzakelijk is.
Waarheen verwijst u zoal? Kinderartsen, KNO-artsen en naar logopedisten. Welke terugkoppeling krijgt u van de discipline waarheen u verwezen heeft? Wij krijgen de brieven waarin staat aangegeven wat er allemaal gedaan is om het probleem bij de kinderen op te lossen. Ouders maken zelf een afspraak bij de specialist die ze zelf kiezen, vaak op advies van de school. Ik schrijf dan een verwijsbrief en die geef ik mee aan de ouders. De verwijsbrief is namelijk belangrijk voor de verzekering. Als het kindje naar de KNO-arts gaat, krijgen we een brief terug. En als het kindje door de KNO-arts dan weer naar de logopedist is verwezen, krijgen we ook een briefje ‘is ook naar de logopedist verwezen’. Meestal krijgen we dan ook aan het einde van de logopedische behandeling een brief met daarin de uitkomsten van de behandeling, zoals bijvoorbeeld het kindje kan de s-klank en de f-klank weer goed maken. Dat is wel fijn. Ik merk trouwens dat wij het meest hebben aan de conclusie.
Vanuit welke disciplines wordt verwezen naar u? Kinderen worden vaak op advies van de school naar mij toe gestuurd. Aan de school is vaak een intern begeleider (bijv. een orthopedagoog) verbonden, en die wordt al vaak ingeroepen om alvast eens te beoordelen of de kinderen naar mij toe verwezen moeten worden. Verder wordt er vanuit het consultatiebureau naar ons verwezen. Welke terugkoppeling geeft u aan de verwezen discipline? Ik geef altijd een schriftelijke terugkoppeling. Daarnaast schrijf ik voor kinderen met spraak- en taalproblemen vaak dus verwijsbrieven met daarin de reden waarom ik verwijs.
Met welke disciplines werkt u samen? Met andere huisartsen, praktijkverpleegkundigen, doktersassistentes, een sociaal psychiatrisch verpleegkundigen, fysiotherapeuten, manueel therapeuten en logopedisten. Hoe worden de groep mensen waar u mee werkt doorgaans aangeduid (bijvoorbeeld in verwijsbrieven, of bij gesprekken met collega's?)? Wij hebben het vaak over patiënten.
Welke van de volgende uitspraken is het beste van toepassing binnen uw werk:
a. kinderen met een taalstoornis
b. kinderen met mogelijkheden
c. kinderen met rechten en plichten
Wat is voor u het meest van toepassing:
Kinderen met taalproblemen functioneren meestal het beste in:

a. speciaal (basis)onderwijs, medisch kinderdagverblijf
b. kinderdagverblijf of peuterspeelzaal met VVE-programma
c. reguliere basisschool
Heeft u wensen ten aanzien van de verwijstrajecten waarmee u te maken heeft? Het zou goed zijn om andere disciplines ook af en toe fysiek te zien, bijvoorbeeld op symposia. Dat werkt vaak prettiger, omdat je dan ook eerder even opbelt van ik heb dit probleem, wat vind jij ervan, kun je daar iets mee of zal ik het kindje naar die en die sturen. Dus het gaat meer om het overleg om de patiënt op de juiste plek te krijgen.
Ik vind het wel jammer dat jeugdartsen niet rechtstreeks naar de logopedist of specialist mogen verwijzen. Door de tussenkomst van de huisarts is de wachttijd voor de patiënt vaak weer langer. Ook moeten kinderen vaak weer van school gehouden worden omdat ze weer een formeel bezoekje bij de huisarts moeten hebben. En wij moeten ook weer extra verwijsbrieven schrijven. Voor iedereen is het eigenlijk een extra stap, een omweg die niet nodig is.
 

Volg ons ook op